ve gitti işte ten ve dünya telaşından uzak sevgili. gitti o ve dağların ardına battı güneş…battı güneş… dağların ardına…

tanbur’un hüzünlü sesinde, yılmaz bir erdoğan kederiyle gelsin. dünyevi ve ilahi tüm aşıklara.

bir tatlı ömür gibi gitmeye niyetlendin, ayrılık atına eyer vurdun inadına.
ama bizi unutma, hatırla ama.

sana temiz dostlar, iyi dostlar, bağdaş dostlar; yeryüzünde de var, gökyüzünde de var.
eski dostla ettiğin yemini,
hatırla ama.

sen her gece ay değirmisini başına yastık edince yollarda,
dizime yattığın geceleri,
hatırla ama.

sen ey, hüsrev’i kendine kul, şîrin gibi bir nice güzeli esir eden,
aşkının ateşiyle tıpkı ferhat gibi benim ayrılık dağını delmede olduğumu,
hatırla ama.

bir deniz kesilen gözlerimin kıyısında

bir aşk ovasını görmüştün hani;
safran dallarıyla, ağustos gülleriyle sarmaşdolaş.
bunu unutma, hatırla ama.

ey tebrizli şems,
dinim aşktır benim, senin yüzünü gördüm göreli,
benim dinim senin yüzünle övünür, ey sevgili.
bunu unutma, hatırla ama.