bu sıra da moda olan yeni bir şey var. bahar gelirken, gençlik çimenlerde, parklarda aşkın zirvesine oynarken slow albümler çıkıyor. sanki sonbaharın başındaymışız gibi, nisan’da eylül hüznü taşıyoruz kulaklarımızda. gripin’den sonra emre aydın da bu ekolden bir albüm çıkardı. “kağıt evler”

albüm şerefine yenilenen web sitesinden demolarını dinledikten acilen edinmem gerektiğini hissettim. daha önce “emre aydın strikes back” yazısında da bahsettiğim gibi albümün ilk piyasaya verilen şarkılarından kaliteli bir iş çıkacağı belliydi.

şu anda 10 küsuruncu turumu atıyorum şarkılarında. soundlar düzeltilmiş, daha profesyonel bir hava hissediliyor, emre aydın’ın tikky şivesi biraz daha kırılmış. 2. albüm eşiğini atlanmış, ilk albümün gölgesinde kalınmamış. sözler daha daha bir vurucu dağıtıcı olmuş. kısacası olmuş bu albüm, yine olmuş.

uzun bir değerlendirme yapmak için etkisinden kurtulmak lazım.

“üşürsen söyle hemen
içimin camları kapansın
bıraktım öyle kalsın
bizim gibi darmadağın”

“adam olmaz senden” triplerine girip sırf bu tavırdan bir albüm çıkaran adam emre aydın, bu kez namluyu yüreğimizin en karanlık tarafına, yalnızlıklarımıza doğrultuyor.

şunu belirtmek gerek, resmi fan club tarafından sızıdırılan yeni albüm parçası “beni unutma” sound olarak eski albümün oldukça ötesinde. daha daha kaliteli müzikler dinleyeceğimizin habercisi olmuş. emre aydın 2. albüm için kendini geliştirmiş dedirtiyor. sözler genel emre aydın karamsarlığında. insanın boğazına birşeyler düğümlerken bir anda yükselen ritmleriyle üst perdeden “yoksun” diye haykırarak dışarı atıyor biriktirdiği yoğunluğu.

ama şarkıda yine emre aydın türkçesinden güzide örnekler mevcut. “nunutmaaa, hımmeni nunutmaa” diye bağırması 2-3 dinlemeden sorna kulak tırmalıyor. biraz büyü artık emre. müziğin büyüdü, yorumun da büyüsün artık. bizimle yaşlandın, biz de seninle…