avcumda yanakların
öyle sıcak, öyle narin
ve bu olup bitene inat
öyle nazenin
sanma ki unuttum
yanaklarının sıcaklığını
o şehrin soğuğunda
avcumda avcun
bir yemin gibi
sımsıkı tuttuğum
öylesine ‘benim’
öylesine ‘senin’
sanma ki bıraktım
bir şehir gibi sokak sokak
dolaştığım avuçlarını
avcumda bin yıllık yorgunluğun
avcumda bütün hatıran
başladığım yerdeyim tekrar
hiç yaşamadan
alıp verdiğim
bir ‘derin nefes’ti avuçların
bir solukta akıp gitti yanakların
derininden hafızamın
sanma ki dolaşmadım
bir şehri sokak sokak
avcumda bir resim
nefesimde adın
ve sen!
sevdiğim kadın
“artık seninle biz
düşman bile değiliz”
onur – 27 mart 2010 / 02:00 – sakarya