bendeki sen albümüne atabileceğim en iyi değerlendirme başlığı bu olurdu herhalde.  ikinci sago&kolo düetinde sagopa kajmer’in bitişini görür gibi oldum. gözlerim karardı. bir efsanenin dj akman’laşmasına üzüldüm. hemde çok.

sago gibi girelim söze. “kısa bir aradan sonra yine ben”. rap aleminin örnek çiftlerinden olmayı başaran sagopa&kolera (yunus&esen) çiftinin ikinci düet albümü ‘bendeki sen’ sanatçıların hip-hop rap geçmişini adeta silip sıfırdan arabesk, hatta piyanist şantör rap gibi ucube bir müzik türüne geçiş yaptığı albüm olmuş. gerçekçi ve gaddar bir söz söylemek gerekirse, bu albüm sagopa’nın ilk albümü olsa piyasada tutunamazdı. dinleyenlerin çoğu ‘eskilerin hatrına’ dinliyordur.

tıpkı benim gibi.

albüm kapağı gelmiş geçmiş tüm sagopa kajmer albümlerinden güzel olmuş. konseptini, tarzını ve atmosferini bu denli iyi anlatan kapak tasarımını yapan ekibi tebrik ediyorum.

albüm içeriği ise 2-3 şarkı dışında oldukça zorlama olmuş. sözler eski sago şarkılarını aratacak ölçüde yetersiz kalırken yüksek volumelü müzik zaten anlamsız olan sözleri gitgide bastırmış, beatlardaki varoş havanın kokusu tüm albümü gitgide çekilmez bir hale getirmiş.

nakaratların hemen hepsi, müzik eşliğinde okunmuş bu kits döneminden itibaren bir gelenek haline gelmişti. ama bu albüme daha bir kulak tırmalamaya başlamış.

ben sadece bu albümde beğendiğim ve bir çok dinleyicide sagonun eski tarzını anımsatan şarkıları aktarabilecek durumdayım. fena halde şaşkınım ve bu albümle yaratılan bu acayip tarzın bir sonraki albümde terk edilip klasik sagopa’ya dönülmesini tavsiye ediyorum.

10 üzerinden puan vermek gerekirse;

(9) merhametine dön: albümün en iyisi. defalarca dinlenilesi. hafiften kits şarkılarını anımsatıyor. dediğim gibi sago klasik tarzıyla daha çok seviliyor. çünkü kulak aşinalığı var. nakarat mükemmel, beatteki klavye çok hoş. “sago yine yapmış!” diyorum.

(7) mevsimler gibisin: karşılıklı göndermeleriyle güzel bir düet şarkısı. söz ve müzik uyumu yakalanmış ve klasiklere girebilecek bir şarkı olmuş. beatte ise gereksiz bir emrah film müziği var. ama yine de güzel…

beni affet üzüntüm
bunca yıldır seni ona üzdürdüm
omzuma yaslan esen seni çok seviyor,
seviyor, seviyor…

(8) bir dizi iz: sago’nun hem dinleyicilerine hayat dersi verdiği kendi iç hesaplaşmasını yaptığı parçası. dinledikçe derinleşiyor ve beni de albüme çeken şarkı oluyor. albümünde tanıtım single’ı da olmuştu zaten.

yıllarımı paylaşan derince izler,beni izler
onları bir görseydiler solardı benizler
ağlamaktan susuz kalırdı denizler
eskideki ahmaklıklarım geleceğimi temizler

(5) zaman alacak intikamımı: albümün “türbanlı üniversiteli kızlara” ithaf edilen parçası. başta hafif bir filistin havası sezmiştim ama özellikle “ahenkle dans eden saçlar” kısmıyla işi çözdüm. tabii sago’nun şarkıyla ilgili açıklaması da yerinde oldu.

günü gelecek,tadı varacak,ölüm alacak seni buradan.
bir gün elbet sana da soracaklar.
ne sandın ya ihtimal mi var?
soru gelecek,cevap olacak.
zaman alacak intikamımı.

(5) iyi bilirim: sagopa’nın bir süredir deneye deneye default tarzı haline getirmeye çalıştığı benimse gitgide artan bir korkuyla takip ettiğim arabesk rap (dj akman) tarzında zirveye oynadığı şarkısı. korkularıma rağmen bu şarkıda yaratılan havayı beğendim. en azından özgün olmaktan vazgeçilmemiş.

ben iyi bilirim,
kim kime dost, kime düşman,
kabuk bile tutamayan yaraların hatrına susma!

(4) tadı yok: albüme isim olarak bunu seçseler daha iyi olurmuş sanki. yine arabesk bir beatle süslenmiş ağdalı didaktik bir parça. nakaratıysa oldukça zorlama.

(7) bana ninni okumayın: tam bir hip-hop parçası. uzun zamandır dinlediğim en iyi sago&kolo şarkısı bile diyebilirim. sago’nun “bakmayın böyle tarz değiştirdiğime, biz eski tüfeğiz” dediğini hissettim dinlerken. kolo’nun kısa verse’ü de kolera’nın kulak tırmalamadığı ender verse’lerden olmuş.

(8) sen hiç sevmeyi bilmezsin: kolo’nun nakaratta coştuğu, sago’nun da makinanın hakkını verdiği şarkı. klasik evrensel rap müziğe yakın bir beat eşliğinde söylenmiş hayli hareketli ve anlam yüklü bir parça. sago’nun bir anlamda “biz daha ölmedik” mesajını verdiği eseri.

(5) gidenler: kolera’nın en sabahat akkiraz sesiyle söylediği nakaratı dilime dolandı. “bir arabanın önüne seni ittim de gittim!” diye höyküresim geliyor arada. ama işte yine arabesk rap. olmuyor olamıyor. sago’nun apaçi tayfasına hitap eder hale gelmesi canımı sıkıyor.

5 üzeri puan alabilen şarkı sayısı bu albüme dair ışık tutacaktır.

bence sagopa kajmer, pessimist ep5′de kurguladığı pessimist orkestra konseptini devam ettirmeli. hem rap müziğe yeni bir soluk getirir hem de özgünleşmesi mümkün bir alan yaratır. ayrıca albümde beğendiğim şarkıların altyapısının kits şarkılarıyla benzer olması da tesadüf olmasa gerek. velhasıl, cümle mühendisi şayet bu havayla giderse gitgide sago crew haline gelip apaçi şarkıcısına döner diye korkuyorum.

3
bu da bonus track’iniz “merhametine dön”

benim toygar ışıklı için değerlendirmem budur. özellikle solo albümünde yakaladığı söz-müzik uyumu, melankoli ve aranje kalitesi de bunu n kanıtı olmuş. umarım yaşlandıkça sezen aksu gibi komplekse girmez.

uzun süredir merakla beklediğim albümünü tam da hayranlarının hislerine tercüman olacak şekilde “sonunda” adıyla çıkardı.

kapak çok klasik olmuş. kartoneti görmediğim için bir şey söyleyemeyeceğim. ama toygar gene yakışıklı çıkmış. sezarın hakkı sezara

bu arada bir konu da şu. biz millet olarak kemandan pek hazzetmeyiz. toygar ışıklı yaptığı dizi müzikleriyle bu önyargıyı yıktı. o “gıy gıy” kemandan ne şaheserler çıkabileceğini kanıtladı bize.

albümü genel anlamda beğendim. tracklist bildiğimiz toygar ışıklı şarkıları olsa da hepsinin altyapısı aranjesi değiştirilmiş, aynı şarkılardan farklı tadlar almamız sağlanmış yani sanatçı dersine iyi çalışmış.

yaprak dökümü’nün sezon finali fragmanlarında duyduğumuz “yorulduuum” diye haykırdığı parça gönlüm göçebe çok vurucu sözlere sahip.

yalın ayak dikenlere,taşlara basa basa yürüdüm

bu yükü sırtımdan attım

aşkın gürültüsüyle sağır oldum yoruldum.

sen eşittir ben : tam bir yaz şarkısı olmuş. dönem dönem ecnebi müzisyenlerin de denediği bir tür olan, hayranla sohbet havasında yazılmış bir şarkı. bizde de duman “en güzel günüm gecem” şarkısıyla buna benzer bir iş yapmıştır. nakaratta bir anlatım kargaşası yaşansa da huzur veriyor. ben bile bir gün toygar ışıklı’yla yemek yiyeceğim günü düşündüm dinlerken. kim bilir kadın dinleyici ne hale gelmiştir. “ayh yirim toygaar!”

hayatının kitabı mutluluksa

sardunyaları mırıldanıyorsan

deniz görmeden yaşayamıyorsan

sen eşittir ben demektir..

sen bilirsin: bu şarkıyı yalın okusa fark etmezsiniz. ama toygar ışıklı’nın o narin sesinde çok güzel bir hava estiriyor. ben akustik versiyonunu daha çok beğendim. hep melankolik şarkılarla ön plana çıkan bu adam hareketli şarkıları da becerebiliyor demek ki. güzel.

sen bilirsin gelme bitsin

yol çok uzun demiştim

belki hayata zor yetiştim

ben hayatın mağlubuyum: geçen hafta aşk-ı memnu’da beşir-nihal veda’sında çaldılar bu şarkıyı. tam da oturdu beşir’in çaresizliği üzerine. “derin sevdaları” beceremeyip bir yere çöküp kalanlara armağan edilebilir. hani kız döner de şey der ya “seni çok seviyorum….canım arkadaşım.” işte oradaki “arkadaş”ların marşıdır bu.

tebessüm: yaprak dökümü’ndeki mutlu sahnelerde verilen bu şarkı albümde çok farklı bir altyapıyla çalınmış. pop-rock tınılarındaki şarkı sözlerindeki didaktik ve umutlu havayla klasiklerin dışına taşıyor.

bana her şey uzak: yine yaprak dökümü’ndeki naif versiyonunun aksine davullar ve bas gitarla renklendirilmiş bir aranje.

ninni: menekşe ile halil’in resmi ninni’si. o başındaki gitar soloyu yaylıların girdiği ortadaki araya da koysa daha iyi olurmuş sanki. ya da ben o kısma bayıldığım için daha çok duymak istiyorum

gecenin hüznü: dudaktan kalbe OST track 1. ama albümdeki versiyonunda başta çalan o kemanlara hasta oldum. bir de ruhum kelimesi bu kadar mı güzel okunur be kardeşim.

yok ellerimde aşk

sevmek bana yasak

yine bak ruhum eriyip gidiyor

yavaş yavaş

çok geç: albümde melankolinin zirve yaptığı şarkıyı sona koymuşlar. böyle de vurulmaz ki be abicim. tam böyle mutlu mesut bitirecekken yamultmak olmaz ki. neyse neşeli bitirelim toygar “beklemekle diner mi sızım” derken sesi klarneti andırıyor

bir günüm daha geçer mi sensiz darmadağınım,

yapayalnızım, sığındığım limandı bu aşk,

nolur kalbine bir bak,

ben oradayım..

yaz gelirken kaliteli albümlerin gelmesi sevindiriyor beni yolda, okulda, sahilde, rıhtımda dinlenecek güzel şarkıların olması güzel. toygar ışıklı’nın sonunda’sı genelde hüzünlü şarkılar içerse de insana çile çektirmeden dinlenilebilir müzik sunuyor. bu da onu sezen aksu’ya benzetmeme sebep oluyor ya neyse. bak hüzünlü şarkılar deyince cemal süreya geldi aklıma. hadi onunla kapatalım bu albüm yazısını.

Durakta üç kişi
Adam kadın ve çocuk
Adamın elleri ceplerinde
Kadın çocuğunun ellerini tutmuş
Adam hüzünlü
Hüzünlü şarkılar gibi hüzünlü
Kadın güzel
Güzel anılar gibi güzel
Çocuk
Güzel anılar gibi hüzünlü
Hüzünlü şarkılar gibi güzel

çok umutlu değildim. giderek daha da gerileyen bir grafikle ilerleyen alternatif grup mor ve ötesi’nin yeni albümü “masumiyetin ziyan olmaz”dan.

Türkiye müziğinin üzerinde sözler ve altyapılarla şarkılar yazan grubun nedense soyut kavramlara hitap eden sözlerinden sıkılmaya başlamıştım ki; sonunda suya sabuna dokunan, siyasi mesajları olan, kalbe dokunan şarkılarla bezeli bir albüm çıkardılar. masumiyetin ziyan olmaz bence mvö’nün olgunluk dönemi albümüdür.

albümün kapak tasarımını beğenmedim. şu “çok enteliz” havalarını üzerlerinden atamadılar. bazı şarkılarda hala bu elit havayı soluyor irrite olabiliyorsunuz. olsun, bu da onların alamet-i farikalarıdır diyor geçiyorum.

işte albümün açılış parçası, “korkma” bu temaya uygun bir şarkı. ince göndermeler, “mahir” imgesini değişik ve anlamsız bir yerde kullanan şarkının müzik yönünü arka plana itiyor.

meksika… bence albümün şarkısı budur. hatta ilk klip bu şarkıya çekilmeliydi. ama artık Türkiye’de klip öngörülerim tutmadığı için üzerinde durmuyorum. klasik bir mvö şarkısı olmasının yanında sanırım grubun yazdığı aşkla ilgili şarkılardan nadide bir tanesi. günde onlarca kez dinleyerek şarkının “olduğunu” söylüyorum. dinleyin dinlettirin.

sor… bu albüme yakışan temada, sözleriyle somut yerlere dokunmayı başaran, hafiften melankolik temasını alttan alta veren müziğiyle insanı alıp götüren bir parça.

yorma kendini… tam yaz şarkısı bu. aslında amerikan gruplarındaki “koy götüne, haydi sevişelim” ana konseptiyle yazılmış şarkıların mvö yorumundan ibaret. kumsalda terleyip yanmaya çalışırken kulaklığımdan sızacağı günleri bekliyorum.

festus… latince “bayramlık” anlamına gelen şarkı 1 mayıs için yazılmış gibi geldi bana. bir yandan da emniyette bir zenci diyen kısmından şarkının sorguda ölen turist festus okey’e yazılmış olma ihtimali var. işte bu yüzden de çok güzel aslında. çok yönlü, çok farklı tadları olan, eleştirel bakan, lafını esirgemeyen bir mvö parçası.,

beyoğlu artık güvenli
lacivert ordu beni de yendi
sordum onları ne gerdi?
farklı olanlar onların derdi

araf… mor ve ötesi’nin küçük sevgilim’de aksak kalan romantik kısmını tamamlayan şarkı olmuş. aşkın bıçak sırtında bıraktığı karakteri, hayatın adaletine isyanı, kendini kaybetmişliği, sevgiliye özlemi derinden anlatan çok özel bir parça. sadece son kısmında harun tekin “kimler varmış içimde yoklama yaptım” kısmından sonra ağzını fazla yayması kulağımı tırmaladı. ama olsun yine de olsun helal olsun.

kalbin işine bak yüzüne bakamaz.
ağlar durur sen uyurken.
yalnız olamayan böyle mi yapar dersen anlarım.

camgezer… yorum tarzı ve sözleriyle eksi albümün sonu belli şarkısına oldukça benzeyen ve bu nedenle burak güven’e ait olduğunu rahatlıkla söyleyebileceğim bir şarkı.

nakba… bu albümün hrant dink şarkısı. çok naif ve güzel. üstüne söyleyecek söz bulamıyorum.

karakutu… beğenemedim bu şarkıyı. çok avrupalı bir latyapısı da olsa sözleri aklımı çok yorduğu için fazla dinleyemedim. niyeyse..

2012… albümün adını veren sözün geçtiği şarkı. harun tekin’in yorumuyla kaan tangöze’ye benzediği bir hali var. biraz depresif mi olmuş ne sanki. güzel olmuş, güzel…

bisiklet… güneşli gün şarkısı bu. parklarda, dinlenmelik. ama gizli bir hüzün saklıyor içinde. dinlenmeli, sevilmeli.

bas pedala bak gökyüzüne
seni bekleyen başka bir adam var

her yeni albüm eskisinden bir adım öne gitmelidir ki sanatçı tutunabilsin. mvö büyük düşler’den sonra geriye düşen adımını bu albümle çiftlemiş, aradaki farkı kapatmış. “böyle mehter yürüyüşüyle nereye kadar?” diyor, giderek uzayan ve sıkıcılaşan bu albüm değerlendirmesine burada son veriyorum.

bu sıra da moda olan yeni bir şey var. bahar gelirken, gençlik çimenlerde, parklarda aşkın zirvesine oynarken slow albümler çıkıyor. sanki sonbaharın başındaymışız gibi, nisan’da eylül hüznü taşıyoruz kulaklarımızda. gripin’den sonra emre aydın da bu ekolden bir albüm çıkardı. “kağıt evler”

albüm şerefine yenilenen web sitesinden demolarını dinledikten acilen edinmem gerektiğini hissettim. daha önce “emre aydın strikes back” yazısında da bahsettiğim gibi albümün ilk piyasaya verilen şarkılarından kaliteli bir iş çıkacağı belliydi.

şu anda 10 küsuruncu turumu atıyorum şarkılarında. soundlar düzeltilmiş, daha profesyonel bir hava hissediliyor, emre aydın’ın tikky şivesi biraz daha kırılmış. 2. albüm eşiğini atlanmış, ilk albümün gölgesinde kalınmamış. sözler daha daha bir vurucu dağıtıcı olmuş. kısacası olmuş bu albüm, yine olmuş.

uzun bir değerlendirme yapmak için etkisinden kurtulmak lazım.

“üşürsen söyle hemen
içimin camları kapansın
bıraktım öyle kalsın
bizim gibi darmadağın”

intro’suyla içimde bir umut oluşturan we could be the same 45. saniyesinden itibaren çekilmez bir üçüncü sınıf rock parçasına dönüştü. ingilizce bilmeyen vokalin no meadır vat dey seay diye terennüm etmesi iyice kulak tırmaladı.

şarkının nakaratı yok,sözler ilk dinlemenin ve trt kaydının etkisinden olsa gerek anlaşılmaz. ayrıca ingilizce şarkıya göre fazla uzun dizeler var. grup normal şarkıları  erovizyon şarkısı dediğin şeyin bir sene boyunca milletin ağzından düşmeyecek sloganist bir nakaratı olmalı. ama yok, manga’nın bu şarkısında ne intro ne outro ne chorus ne bişey…

müzikal altyapı zayıf, manga kalitesinden eser yok. öyle boş kaldıklarında eğlencelik yazdıkları bir şarkı gibi duruyor. ritm oldukça ağır, kitleleri coşturacak pogo yaptıracak biratmosfer yaratmıyor. şimdi gene her zamanki geyikler döner, ozan çolakoğlu gelecek de şarkıyı “milli” motiflerle süsleyecek.

erovizyon’a bu milli bakışla gitmemiz zaten işleri rayından söküp atıyor. katılımcılar trt’den para koparmak için albümlerine kafalarına silah dayasan koymayacakları şarkıları veriyor. bizimkiler de bayrak sallamaya en dandik şarkılarla erovizyona gidiyorlar.

sen bir kadın çizeceksin’i yaz, dünyanın sonuna doğmuşum’u yaz, her aşk ölümü tadacak’ı yaz, sonra git no meadır vat dey sey diye erovizon için saçmala. yani bunu yap da para için yaptığını bu kadar belli etme be manga!

avrupa’ya kaliteli işleri götürmeyip böyle maymunlukları gösterdikçe adamlar daha bizimle çok dalga geçer “siz deveyle mi seyahat ediyorsunuz” diye. bu şarkı 2000′lerin başından kalma eski özenti bir iş. başka bir şey değil.

bu işi layıkı vechiyle yapan tek katılımcı mor ve ötesi’dir gözümde. deli gibi bir tane daha şarkı yazsınlar, -hem türkçe, hem anlamlı, hem müziaklitesi güçlü…- ben de bir daha kimseyi eleştirmem.

gece gece asabiyet sahibi yaptınız lan beni!

“adam olmaz senden” triplerine girip sırf bu tavırdan bir albüm çıkaran adam emre aydın, bu kez namluyu yüreğimizin en karanlık tarafına, yalnızlıklarımıza doğrultuyor.

şunu belirtmek gerek, resmi fan club tarafından sızıdırılan yeni albüm parçası “beni unutma” sound olarak eski albümün oldukça ötesinde. daha daha kaliteli müzikler dinleyeceğimizin habercisi olmuş. emre aydın 2. albüm için kendini geliştirmiş dedirtiyor. sözler genel emre aydın karamsarlığında. insanın boğazına birşeyler düğümlerken bir anda yükselen ritmleriyle üst perdeden “yoksun” diye haykırarak dışarı atıyor biriktirdiği yoğunluğu.

ama şarkıda yine emre aydın türkçesinden güzide örnekler mevcut. “nunutmaaa, hımmeni nunutmaa” diye bağırması 2-3 dinlemeden sorna kulak tırmalıyor. biraz büyü artık emre. müziğin büyüdü, yorumun da büyüsün artık. bizimle yaşlandın, biz de seninle…