bugün evdeyim. pineklemedeyim. beklemedeyim. haftada bir gün kaçıyorum böyle. hiçbir şey yapmadan bazen kitap okuyorum, bazen internette takılıyorum. bazen tüm kapıları kapatıp sessiz kalmak gerektiğini düşünüyorum. ama ileride bu “huyumun” bana zarar vereceği açık. zaten yakınlarım da bunu bir çeşit “sorun” olarak görüyorlar. halbuki bu sadece bir tercih. sigara içmek gibi, araba yerine bisiklete binmek gibi.

her gün genelde sabah 9 gibi uyanıp 10 gibi okul-ofis’e varıyorum. ders yoksa ofisteyiz. ve iş başlıyor. dünden kalan servislerin tamamlanmasının ardından bilgisayarımın başına geçip maillerimi kontrol ediyorum. sahibinden‘deki ilanlarıma gelen ilginç takas tekliflerini reddetikten sonra, friendfeed üzerinden sosyal medya ve google reader üzerinden günlük haber takibim başlıyor. gündemi takip ederken es geçmediğim neşe düzel, ahmet altan ve adnan berk okan köşelerini okumayı ihmal etmiyorum.

bazen vakit sıkıştığında daha sonra okumak üzere bazı sayfaları ve konuları not alıyorum. bu notları genelde gmail’de taslak olarak saklıyorum. google bu iş için bir servis açarsa (ya da halihazırda böyle bi servis varsa) onu kullanmayı düşünüyorum. zira android’e geçtiğimden beri tüm işlerim google hesabıma entegre oldu.

anlık iletişim için trillian üzerinden facebook chat ve MSN hesabımı açık tutuyorum. ama genelde günün temposundan bakma fırsatım olmuyor. diğer işlerin (eldeki arızalı cihazların bakımları, yedek cihazların kontrolleri, sınıflardaki problemlere müdahale etmek vs.) halledilmesinden sonra ders başı yapılıyor.

eğer eldeki işler günün tamamına sarktıysa ikinci öğretimlerle derse girebiliyorum. ve eğer öyle olduysa bütün günüm bitmiş oluyor. şanslıysam, yani dersime saatine girebilirsem. okuldan 4 gibi kaçma fırsatım var. bu kaçışın bir kısmı arkadaşlarla kantinde geyik yapma ve öyle böyle şehre inme çilesiyle geçiyor.

saat 5 gibi merkeze indiğimde eğer okuldan arkadaşlar varsa onlarla -sınırlı sayıdaki- mekanlardan birine gidiyoruz. eğer onlar yoksa, bulvardaki ilk işyerim olan dükkana (sakarya bilişim) uğrayıp bi demli çay içiyorum. dükkanda bi yarım saat kadar takıldıktan sonra eve dönüyorum.

yaşadığım bu şehir, sakarya, trafik çilesine yeni alışmaya başlayan bir şehir. ama yine de ev şehir merkezine yakın olunca pek hissedilmiyor. 6,30 gibi eve varıyorum. genelde ihtişamlı bir akşam yemeğinden sonra bir aile geleneği olan balkon keyfi faslına geçilir. balkondaki sohbet ilgi alanımın dışına taşmaya başladığında (hangi düğüne gitmeli, ne giymeli,yarın ne yemek hazırlamalı falan) bilgisayarımı açıp sabahtan aldığım notlardan işime yarar bir şey var mı diye bakıyorum. bu arada facebook‘a girip arkadaşların paylaştığı facebook silmeden paylaş içerikli videoları takip ediyorum. sözlüklere de şöyle bir bakıp eğer elimde izlemeye değer yeni bir dizi-film vs. yoksa bilgisayarı kapatıyorum.

9 gibi arkadaşlarla buluşmak üzere tekrar evden çıkıyorum. genelde caddeyi turlama, kızlara bakma sekansları biçiminde gerçekleşen bu gezinti -bazen bowling, izmit’e kaçma gibi aktivitelerde hesaba dahil olabiliyor- gece yarısına doğru son buluyor.

(ancak itiraf etmem lazım. ramazan girdiğinden beri bu gezintileri yapamadım, yapamadık. arkadaşlarım da bundan şikayetçi. artık kısfmet bayramdan sonraya diyorum.)

11-12 gibi evde olduğumu farz edersek, eğer havamdaysam biraz dersleri kontrol ediyorum. eğer o da yoksa bilgisayarı açıp gün içinde yaptıklarımı gözden geçiriyor, blog’a ve geyve.org köşeme yazmam gereken yazı varsa onları ekliyorum. eksiduyuru‘da yardım edebileceğim bir duyuru varsa cevap yazıyor, eklediğim duyurulara gelen cevapları kontrol ediyorum.

günün sonunda en geç saat 2′de yatıyorum. uykum gelmezse yatağa geçip okumaya devam ettiğim kitaptan bir 20 sayfa okuyarak gözlerimi yormak ve kafamı dinlendirmek yoluna gidiyorum. böyle durumlarda uyumam 3′ü buluyor.

haftanın bir gününü de kendim için çalıyor ve o gün canım ne isterse onu yapıyorum. ve genelde o gün canım hiçbirşey yapmak istemiyor

hafta sonları genelde ailemle birlikteyim.-onlarla sohbet edebildiğim tek zaman da bu haftasonları oluyor- eğer evde sıkılırsam bisikletle şehir turu atıyor veya arkadaşlarımla playstation turnuvası çeviriyor oluyorum. (ps’den hiç anlamam bu arada)

eğer bir araba alabilirsem hafta sonları şehre yakın mesire yerlerini gezmek bakir köşeler bulmak hevesim var.

12 Eylül’de yapılacak Anayasa Değişikliği Halkoylaması (ya da bilinen kısa adıyla Referandum) sürecini uzun zamandır sessizce takip ediyorum. Bu konunun doğrularını ve yanlışlarını çoğunlukla twitter hesabım üzerinden anlık biçimde yorumladım. Kapsamlı bir yorum yapacak kadar bilgiye sahip olana kadar bekledim bu yazı için. Şimdi tüm kesimlerin görüş ve değerlendirmelerini öğrendikten sonra bu yazıyı kaleme almak elzem oldu.

Anayasa Değişikliği, genel anlamda devlet sisteminin işleyişine uygun bir metin olmuş. Devlet sistemine dair maddeler (HSYK, AYM üyelerinin atanması vs.) kesin hükümlerle kazuistik bir biçimde ele alınırken, Millet menfaatine olan maddeler (Şehit ve Gazilere destek, Kadın ve Çocuk Hakları, Ombudsmanlık Kurumu) daha muğlak ifadelerle popülist bir yaklaşımla kaleme alınmış. Bu maddelerdeki bu ucu açıklık kimi yerlerde devlete üst düzey bir otorite hakkı tanıyacak biçimde geniş yoruma yol açabilir. Yani bu değişiklik aslen yeni bir devlet politikası belirlemek amacıyla yapılmışa benziyor.

Oy Verme Biçimindeki Yanlışlık

Benim Referanduma getirdiğim en büyük ve haklı eleştiri oy verme biçimiyle ilgili. Birbirinden bağımsız pek çok maddenin olduğu böylesi bir değişiklik metnine toplu EVET ya da HAYIR oyu verilmesi hiç demokrat bir tavır değil. Nitekim AK Parti hükümetinin en büyük referans kaynağı olan AB’nin Venedik Komisyonu’ndan çıkardığı Referandum ve Seçim Kılavuzu bile AK Parti’nin desteklediği toplu oy verme sistemine karşı çıkıyor.

İlgili maddede (Madde 30) : “ İçerik birliği, özgür oy iradesinin daha da önemli bir gerekliliğidir. seçmenler, aralarında içkin bir bağ olmayan farklı sorulara aynı anda oy vermek zorunda bırakılmamalıdır. seçmenin sorulardan birini desteklerken bir başkasına karşı olabileceği dikkate alınmalıdır. bir metinde yapılacak değişiklik çok sayıda farklı unsuru kapsıyorsa, halka bir dizi soru sorulmalıdır. “ deniyor. Başka söze gerek var mı bilmiyorum.

12 Eylül’le Hesaplaşma Falan Yok!

Bir diğer konu da şu “12 Eylül’le Hesaplaşma”  meselesi. Geçici 15. Madde’nin Kaldırılması ne yazık ki bir anlam ifade etmiyor. Çünkü Ceza Kanunumuzda hukuken bir hükmün geriye yürütülemezliği var. Yani bugün yapılan bir değişiklikle verilen ceza 1980’de işlenen darbe suçuna uygulanamıyor. Ayrıca zaten 12 Eylül 1980de işlenen darbe suçu çoktan zamanaşımına uğradı.

Öte yandan daha önce CHP tarafından meclise getirilen “Darbecilerin Yargılanmasına dair Anayasa Değişikliği Teklifi” AK Partili vekillerin çoğunluğuyla reddedildi. Bu da AK Parti’nin hesaplaşma konusundaki samimiyetini ortaya koyuyor.

HSYK ve AYM’de Avrupa Standartlarında Değişim

HSYK ve AYM üyelerinin seçilmesi ve görev süreleriyle ilgili maddelerin değiştirilmesi konusunda CHP bir kadrolaşma iddiasında bulundu. AK Parti’nin devleti “ele geçirmek istediğini” iddia etti. Bu konuya sadece kişi kendinden bilir işi diyebilirim. Yıllardır yargı üzerindeki şerhini canlı tutan CHP, bu değişiklikle bu kurumun bir nebze ferahlayacak olmasını bir süredir yaydığı sivil dikta iddiasıyla birleştirdi.

Halbuki bu sayede onların (mecliste grubu olan bir parti olarak CHP) da bu kurumlara üye seçme şansları olacaktır. HSYK ve AYM’nin üye seçimleri oligarşik kapalı düzenden daha şeffaf ve millet iradesinin daha fazla yansıdığı bir düzene geçecektir. Bu çağdaş Avrupa ülkelerinde de uygulanmakta olan bir sistemdir.

Ancak anlaşılıyor ki CHP meclisteki grubunun dışındaki kimi kademelerde de devlet içinde bir varlık sahibi ve bu varlığın gitmesinden korkmakta.

Milleti İlgilendiren Değişiklikler Muğlak

Değişikliğin devlet düzeni ile ilgili kısımları bu halde. Milletle ilgili olan kısımları ise tamamen popülist ve referandum sürecinde cephe genişletme maksatlı konulmuş göstermelik bir iki maddeden oluşuyor.

Hatta kimi maddeler devletin eline büyük kozlar geçirecek şekilde yorumlanabilir. Daha liberal daha fazla bireyci bir değişiklik beklerken bu maddelerin böylesine muğlak bırakılması maksatlı bile olabilir.

Değiştirilen anayasa metninde deniyor ki: “Çocuklar, yaslılar ve engelliler gibi özel surette korunması gerekenler için alınacak tedbirler eşitlik ilkesine aykırı sayılamaz.”

Bu madde yoruma açık bırakılarak devletin eline büyük güç vermiştir. Böyle bir durumda devlet günü geldiğinde çocukların ruhsal dengesini bozduğu gerekçesiyle için internetin ülke genelinde süreli veya süresiz yasaklanabilmesi, kadınlar için haremlik selamlık gibi sıra dışı uygulamalara zemin hazırlayabilir. Bir anayasa devlete birey özgürlükleri karşısında sınır koymalıdır. Böyle bir madde devletin elini güçlendireceğinden anlamsızdır, ya da maksatlıdır.

Yine çocuk istismarına dair madde “devlet gerekli tedbirleri alır.” ifadesi eklenerek değiştiriliyor. Bu tedbirlerin neler olduğu / ya da olabileceği(cezai müeyyideler, özel koruma kurumları, ekipleri vd.) belirtilmemiş. Bu yine devletin elini güçlendirdiği gibi kural içi boşluk yaratıyor. Bu da değişikliğin göz boyama amaçlı yapıldığı izlenimi yaratmaktadır.

Şu Üslup Meselesi ve Partiler

Son olarak meydanlardaki üslup Referandum sürecini çekilmez hale getiriyor. Şahsi polemikleri bir kenara bırakarak politikanın konuşulduğu meydanlara kavuşacağımız günü iple çekiyorum.

Öte yandan CHP’nin 20 yıl aradan sonra doğuda düzenlediği mitingler, Kılıçdaroğlu’nun doğuyla ilgili bölük pörçük bir politika yaratma çabaları takdire şayan. AK Parti ise gittiği her meydanda icraatını ve değişikliğin içeriğini anlatma çabasında oluşuyla göz dolduruyor. Bir de Erdoğan şu polemikleri (boy-soy) bir kenara bıraksa!

MHP’nin referandum yaklaşımı daha sloganist biçimde kendini göstermiş.  İyi argümanlar bulmuşlar ve bunları dövizlere iyi yansıtıyorlar. PR çalışması kuvvetli görünüyor. Ancak onlar da “şerefsizlik” polemiğiyle tepki alıyor. Polemikler gerçekten de siyasetimizin seviyesini düşürmekle kalmıyor, doğulu bir toplum olduğumuzu yüzümüze vuracak şekilde kaba saba biçimde ilerliyor.

Siyasetimiz bu denli pisliğin içine batmışken Anayasa Değişikliğinden ziyade milletin aklında şerefsizlik, boylar, soylar, Recep beyler ve Memur Kemal Efendiler kalıyor.

Anayasa Değişikliği beğendiğim ve beğenmediğim maddeleri bir arada sunarak bana -bir anlamda-tuzak kuruyor ve ben bu tuzağa yem olmak istemiyorum. Benim kararım bu yönde.

Söz milletin, karar milletin. Yani sizlerin.

Ama bu şehri eleştirmek benim hakkım, çünkü ben çıkardım bu şehrin enkazından sevdiklerimi. Benim gibi binlerce Adapazarlının hayalleri yıkıldı depremde. Biz gömdük annemizi, babamızı, ilkokul öğretmenimizi, bakkalımızı aile dostlarımızı isimsiz mezarlara. Sonra biz verip elele baştan yarattık bu şehri. Hayat bitti denen Çark Caddesini biz canlandırdık. Binlerin öldüğü Serdivan’da bir umutla kepenkleri biz açtık. Şimdi o Serdivan Caddesinde iki banka iki süpermarket onca cafe ve mobilya maazası varsa bu bizim eserimiz.

Nasıl kuma dönmüş binaları tırnaklarımızla kazıyıp aradıysak insanları, tırnaklarımızla kazıyıp bu şehrin dibindeki ışığı çıkarıp biz hayat verdik bu şehre. Küfrettik, nefret ettik, illallah ettik ama terk etmedik, vazgeçmedik bu şehirden. Tribünden sevdik, caddeden sevdik, bulvardan sevdik, Geyve’den sevdik Pamukova’dan sevdik.

Şimdi bakıyorum da 2 ya da 4 yıllık okumaya gelen gençler Adapazarı’nın her şeyini bizim var ettiğimiz her şeyini kıyasıya eleştiriyor. Burun kıvırıyor şehrimize.

Ama onlar da çoğunlukla bırakamıyorlar bu şehri, hep ziyaret ediyor kimi daimi ikameti yapıyor Sakarya’yı. Çünkü samimidir Sakarya, yobaz derler de aldırmayın. Sıcaktır Sakarya halkı.

Açıkçası eleştiriler çok da umurumda değil. Çünkü onlar bir insan bile büyütmemişken biz bir şehir büyüttük koynumuzda. Geceleri ninni söyler gibi dua ettik, sabahları eğlenir gibi şarkılar söyledik. Kan kustuk “şerbet içtik” dedik. Belediyesine, yerel idaresine, bürokrasinin ağır aksak gelişimine inat, Sakaryalı sahiplendi şehrini.

Şimdi ufak ufak adımlarla yürümeye başlıyor evladımız. Sakarya’yı emeklerken nasıl yerden yere vurup onu bırakmadıysak, yürümeye başlarken de koşmaya başladığında da sonuna kadar eleştirmek, bu şehirde taşın üstüne taş koymuş olanların, Sakaryalıların hakkıdır. Yani genç arkadaş, hiç tanımadığın bir şehrin 10 yılda bunca engellemeye rağmen halkının azmiyle geldiği bu konumu eleştiremezsin. Bir şehri kollarından tutup havaya kaldırman lazım önce.

Öyle bi dünya yok haaafız!

Bu 17 Ağustos yazısını tüm Sakarya’ya yazmak geldi içimden. Hediyemiz olsun.

(geyve.org’daki köşemden)

Cesurdum, sevdiğim için dünyayı yakacak kadar cesurdum. Sevdiğim dünyamı yakıp gidince kırıldı cesaretim. Bencildim, sadece beni sevecek bir yürek yeter sanırdım. Sevdiğimin kalbinde beni sevecek bile yer kalmadığında anladım bencilliği. Bencilliğin karşı tarafı nasıl yalnızlaştırdığını, nasıl kınından çıkmış kılıç gibi bilediğini öğrendim. Nasıl öfkelendirdiğini. o öfkenin nasıl cesaretlendirdiğini.

Yıllara meydan savaşı ilan edince o cesaret, kin koca bir volkan oldu. Sonra da önümde eğiliverdi. Giderken “beraber büyüdük” dedi ya, asıl o gittikten sonra büyüdüm ben. Güvenin yaratılamayan ama kaybedilebilir yegâne değer olduğunu öğrendim. Koynuna aldığın sevgilinin de koluna taktığın dostun da nasıl vahşi, hoyrat olabildiğini gördüm ben.

Sonra savaştım. Tüm sokaklarıma, tüm hatıralarıma, geçen yıllarıma bir meydan savaşı açtım. Aklıma döşediğim mayınları kalbimde patlattım. Hissizleştim canı yanan insanlara karşı. Anason kokusunda boğdum anılarımı, tütün bastım yaralarıma.

Hatırladım ki bir aile var ardımda. Çoktan kurulu bir düzen omuzlarımda… İşte bu yüzden bir aile kurmak istersem onları da sahiplenecek biri olmalı hayatımda. Hatırladım ki yalnız değilim. Kendi ailemi fark edene kadar bencildim. Artık kendi derdimi düşünemeyecek kadar kaygılı başım.

Hayat gailesi dedikleri yavaş yavaş başlıyor galiba. Ve bu kaosun içinde yalan dolan olsun, entrika dönsün istemiyorum üzerime. . Şimdiden sonra sahici olsun istiyorum olacak olan her şey. Çünkü iksiri samimiyetmiş dünyanın. Yalanlarla ayakta tutmaya çalıştığım her şey bir bir yıkıldığında anladım.

Velhasıl, şimdi bunca yaşıma, arada akan gözyaşıma, seyrelen saçıma, kaygılı başıma katlanacak bir “aşk” olursa, tek dileğim sahici olsun. Bana yeter.