avcumda yanakların
öyle sıcak, öyle narin
ve bu olup bitene inat
öyle nazenin

sanma ki unuttum
yanaklarının sıcaklığını
o şehrin soğuğunda

avcumda avcun
bir yemin gibi
sımsıkı tuttuğum
öylesine ‘benim’
öylesine ‘senin’

sanma ki bıraktım
bir şehir gibi sokak sokak
dolaştığım avuçlarını

avcumda bin yıllık yorgunluğun
avcumda bütün hatıran
başladığım yerdeyim tekrar
hiç yaşamadan

alıp verdiğim
bir ‘derin nefes’ti avuçların
bir solukta akıp gitti yanakların
derininden hafızamın

sanma ki dolaşmadım
bir şehri sokak sokak
avcumda bir resim
nefesimde adın

ve sen!
sevdiğim kadın

“artık seninle biz
düşman bile değiliz”

onur – 27 mart 2010 / 02:00 – sakarya